Kendini eleştirmenin doruklarında sıkıntı ile boğuşurken, dur, gözlerini kocaman aç ve çevrene bak...

Nefesini kendiliğinden alışına, nefesini kendiliğinden verişine odaklan.

Şu an sahip olmadığın sıkıntılarını düşün… Şu anda sahip olmadığın grip ve ateşe, şu anda sahip olmadığın kıvrandırıcı ağrılarına, mesela şu anda sahip olmadığın diş ağrına kadar uzan…

Bir sonraki nefesinde dünya üzerinde tam şu anda birilerinin nefes almakta güçlük çektiğini farket.

Gözlerini kocaman aç ve içinde bulunduğun an da dahil olmak üzere her şeyin “sonlu olduğunu”, içinde bulunduğun anın “dolu dolu oluşunu” farket.

Eğer içinde “bir şeylerin ne kadar iyi ya da kötü olduğu konusunda sürekli skor takibi yapan” şeyden uzaklaşamıyorsan, ona karşı nazik olmayı dene… O senin düşmanın değil, arkadaşın da değil. Son derece işe yarayan bir parçan. Bir evi inşa edebileceğini sürekli iddia eden küçük bir çocuk gibi… Ona karşı nazik ol, ancak işe girişmesi için izin vermene gerek yok…

Ardından sonraki nefesin gelir …

Bu egzersizi kendi kendinize sesli okuyarak yapabilirsiniz.
Steven Hayes'in bir gönderisi kaynak kullanılarak yazılmıştır.
Farkındalık ve anda olma

Farkındalık ve anda olma